1-1-   رویکرد انتقادی:

دیدگاه انتقادی برخاسته از مکتب فرانکفورت است و از لحاظ ایدئولوژیک می تواند پایه در مارکسیسم و فمنیسم داشته باشد. نمونه ی خوب نظریه ی انتقادی، منطقه گرایی انتقادی کنت فرامپتون[1] است (نسبیت، 23:87) که مورد توجه این صاحب نظران قرار گرفته و آنها را نگران ازبین رفتن و بی توجهی به ویژگی های ذاتی مکان کرده است. نگرانی آن ها همسان سازی جهان و همگون شدن ساختمان سازی است.

اعتقاد ایشان آن است که باید با توجه به ویژگی های اجتماعی، فرهنگی، اقتصادی و شرایط اقلیمی سایت و ویژگی های منطقه ای دست به طراحی و خلق فضا و مکان زد.

البته آن ها مخالف قاطع مدرنیسم نیستند بلکه اعتقاد به بهره جویی از ویژگی های کارآمد معماری مدرن و پرهیز از جهانی سازی معماری دارند.

نظریه ی انتقادی در مقایسه با نوع توصیفی و تجویزی، جهان مصنوع و رابطه ی آن را با جامعه جامع تر ارزیابی می کند. این شیوه ی مجادله گرا اغلب جهت گیری تند سیاسی یا اخلاقی دارد و در پی ایجاد تغییرات است (نسبیت، 22:87و23).