1-1-   پدیدارشناسی :

بازگشت به خود اشیا[1] شعار اصلی پدیدار شناسان است.

پدیدارشناسی نگرشی فلسفی است که بنیانگذار آن ادموند هوسرل[2] است و از دست آوردهای قرن بیستم میلادی است. هیدگر[3] از فلاسفه ی پدیدار شناسی است که کمک شایانی به ورود نگرش پدیدار شناسی به مباحث نظری معماری کرده است. متن سخنرانی وی در سال 1951 که با عنوان (ساختن، باشیدن و اندیدشیدن)[4] به چاپ رسید نزدیک ترین گفتار وی به معماری است، که دست مایه ی بسیاری از نظریه پردازان پدیدار شناس معماری، پس از وی گردید.

کریستین نوربرگ ـ شولتس[5] معمار و تاریخ نگار معماری از نظریات هیدگر بسیار متاثر است. او صاحب مباحث و مکتوبات ارزشمندی پیرامون نظریات پدیدار شناسی در حوزه ی معماری است. مطالعه در این زمینه بدون رجوع به نظریات این محقق ممکن نیست.

از دیدگاه پدیدار شناسان هرچیزی یک پدیده[6] است و پدیده سرآغاز راهی است که در طی آن تلاش پدیدارشناس رسیدن به هستیِ وجودیِ بی واسطه یِ آن پدیده است.

شناخت بی واسطه و فارغ از پیش داوری ها و رسیدن به هستی هر پدیده دغدغه ی اصلی این نگرش است. در دیدگاه پدیدار شناسی برای اولین بار تفکر سوژه و ابژه دچار دگرگونی اساسی شده، سوژه و ابژه یگانه می شوند و

مکان

از شور تا شعور

بررسی مکان از احساس تا منطق

چکیده:

مفهوم مکان[1] از مفاهیم پایه ای در حوزه ی معماری و طراحی است. هدف نهایی در معماری خلق مکان است و نتیجه ی کار معمار «مکان» خواهد بود. اما ویژگی یا ویژگی های مکان چیست؟ تعریف مکان شاهد اختلاف نظرهای زیادی بود است. درک مفهوم مکان و ویژگی های آن راه گشای طراح و معمار در خلق مکانی مطلوب، شایسته و درخور باشیدن انسان است. از همین رو می توان به اهمیت موضوع پی برد. به همین سبب در دوران مختلف و در نزد اندیشمندان متفاوت و در حوزه های گوناگون تلاش های زیادی برای دست یابی به تعریف روشنی از آن شده است. در حوزه ی معماری به طور خاص، مکان و ویژگی های آن اهمیتی دو چندان می یابد. با توجه به این نکته که دریافت معمار از مفهوم و معنی مکان اثری مستقیم بر نتیجه ی کار وی خواهد داشت دست به نگارش این مقاله زده شد.

در این مقاله تلاش شده تا با رویکردی تطبیقی شیوه های برخورد با مفهوم مکان در گذر زمان و دردیدگاه های متفاوت بررسی شود.