1-1-   پدیدارشناسی :

بازگشت به خود اشیا[1] شعار اصلی پدیدار شناسان است.

پدیدارشناسی نگرشی فلسفی است که بنیانگذار آن ادموند هوسرل[2] است و از دست آوردهای قرن بیستم میلادی است. هیدگر[3] از فلاسفه ی پدیدار شناسی است که کمک شایانی به ورود نگرش پدیدار شناسی به مباحث نظری معماری کرده است. متن سخنرانی وی در سال 1951 که با عنوان (ساختن، باشیدن و اندیدشیدن)[4] به چاپ رسید نزدیک ترین گفتار وی به معماری است، که دست مایه ی بسیاری از نظریه پردازان پدیدار شناس معماری، پس از وی گردید.

کریستین نوربرگ ـ شولتس[5] معمار و تاریخ نگار معماری از نظریات هیدگر بسیار متاثر است. او صاحب مباحث و مکتوبات ارزشمندی پیرامون نظریات پدیدار شناسی در حوزه ی معماری است. مطالعه در این زمینه بدون رجوع به نظریات این محقق ممکن نیست.

از دیدگاه پدیدار شناسان هرچیزی یک پدیده[6] است و پدیده سرآغاز راهی است که در طی آن تلاش پدیدارشناس رسیدن به هستیِ وجودیِ بی واسطه یِ آن پدیده است.

شناخت بی واسطه و فارغ از پیش داوری ها و رسیدن به هستی هر پدیده دغدغه ی اصلی این نگرش است. در دیدگاه پدیدار شناسی برای اولین بار تفکر سوژه و ابژه دچار دگرگونی اساسی شده، سوژه و ابژه یگانه می شوند و